Mam poczucie pędu
Więc nie pozwalam słowom
Na za długo się rozgościć
To zgubne
Tak wiem
Ale gdy rozmawiasz z ludźmi
Masz poczucie
Że nudzisz
Więc musisz wskoczyć w lukę
Żeby wypowiedzieć to
Co musi być wypowiedziane
Lecz nie zawsze jest to słyszalne
Więc podnosisz głos
Przyspieszasz
A poczytane zostaje Ci to za grzech
Nietakt
A Ty po prostu pozwalasz Słowikowi
Wyśpiewać to
Co powinno zabrzmieć
I zapadasz się w smutku
Bo znowu dałeś ciała
Zawiodłeś
Więc samotność staje się twoją bronią
I dobrze
Piszesz wiersze
Bo tylko tam
Słowo może wybrzmieć
Tak jak należy
Cichutko
Lecz prosto w serce