Przez zamgloną szklaną ścianę
wpełzły do pokoju chmury,
kłębiaste puchate obłoki…
Jeden zawisł na szpicy
szyszaka ratuszowej wieży.
Wystarczy wyciągnąć rękę
i sięgnąć po puchatą słodycz,
zanurzyć twarz w cukrowej wacie,
jak niegdyś w czasach dzieciństwa,
gdy na odpuście pękate stragany
wciągały w świat chatki z piernika…
Pobiec boso łąką zieloną,
poczuć chłodną rosę na stopach,
wpleść atramentowe chabry
we włosy na wietrze rozwiane…
Złapać w dłonie motyla barwnego,
dosiąść konia, choćby tego drewnianego
i polecieć balonem wysoko nad ziemią…
W obłokach odnaleźć koguta pierzastego,
chwycić w dłonie pióro ze skrzydła białego,
skreślić kilka słów...
i rzucić na wiatr grający w przestworzach,
wsłuchać się w bicie serca swojego
jak w tykanie blaszanego zegara
i wrócić do czasów błogiego dzieciństwa…