Między dwoma światami
Zawieszona między dwoma światami,
między mrokiem, a światłem,
między dniem, a nocą…
jak na diabelskim młynie…
Góra… dół… góra… dół…
Trwam w niebycie.
Nie potrafię zostać i nie chcę odejść
(tylko myśl o Tobie jest światłem w mroku).
Pamięć przykuwa mnie do tego miejsca
i nie pozwala zrobić ani jednego kroku.
Nie chcę zapomnieć, chcę wracać myślami
do miejsc płynących górskim potokiem,
do słów Twoich łagodnych,
ciepłych jak koc miękki.
Nie chcę zapomnieć, a jednak się boję,
że pamięć o Tobie pochłonie resztki dni moich.
Pozwól mi odejść, zapomnieć pozwól.
Uwolnij dłonie moje z uścisku rąk swoich.
Kiedyś znów się spotkamy, tak różni, tak inni,
a wciąż ci sami.
17.10.2022 r.