Nie kochaj poety... nie kochaj poety dziewczyno
on biedny on przecież nic nie ma
upoi Cię mocno jak wino
i chwile Ci da zapomnienia

nie kochaj dziewczyno poety
on zagra na strunach Twej duszy
i wszelkiej dostarczy podniety
strofami Ci serce poruszy

nie kochaj poety dziewczyno
on magiem potężnym jest przecież
z nim chwile rozkoszy nie miną
w wyśnionym zatrzyma Cię świecie

lecz jakąś samotną godziną
gdy ciosówCi los nie oszczędzi
pamiętaj poetę dziewczyno
a może lżej trochę Ci będzie

i kiedyś czytając ten wiersz
na smutku unosząc się fali
pamiętaj dziewczyno już wiesz
że jestem i czekam choć w dali

Daniel Głowacki