* Nie rzucaj skrzydeł białych szkoda ich urody
By się nie zdarły pióra w czasie burzy
I szkoda ciszy chwili i pięknej swobody
I szkoda uśmiechu i płomieni róży

Uczucia powiew kiedyś się powtórzy
Gdy człowiek tego jak posiłku głodny
Pożyczy skrzydeł u Aniołów Stróży
Zabłyśnie blaskiem nieziemskiej urody

Bo prawdę tę tajną teraz ja obwieszczę
Nim świata nieciągłość na zawsze nas znudzi
Uderzy grom kiedyś święte przejdą dreszcze
A śpiący nareszcie także się obudzi

Daniel Głowacki