ROZCZAROWANIE 

Byłoby mi lepiej 

tuż za domem na ławce 

gdzie cieszyło mnie słońce 

i chłodna trawa pod stopami

mogłam zostać i zbierać jabłka w sadzie

zamiast szukać szczęścia 

w oparach spalin.

Szczerość zakopałam 

i wymazałam uśmiech z twarzy 

nawet złości ukrywam 

bo dobrze widziane jest opanowanie

a pragnęłam jedynie

iść za horyzont 

by sprawdzić czy się zagina 

i usłyszeć coś więcej 

niż pianie koguta.

Idąc w tłumie ludzi 

tęsknię za ciszą o świcie

i ptasim w gałęziach gadaniem

za letnim wieczorem

gdzie przez okno otwarte 

świerszcze grają mantrę

i wszystko jest nadzwyczajnie zwyczajne.

Dorota Szawdzianiec